Tarnawiecki Marceli (Marcel) (1808–1886), adwokat, urzędnik, działacz społeczny.
Ur. 15 I w Stryju w rodzinie greckokatolickiej, był synem Bazylego, inspektora szkolnego, i Józefy z Ziołeckich.
Po zdaniu matury w gimnazjum w Stanisławowie studiował T. prawo na Uniw. Lwow. i w r. 1830 uzyskał stopień doktora obojga praw. Następnie przez rok był nauczycielem w lwowskim ukraińskim gimnazjum akademickim. W r. 1833 został mianowany adwokatem krajowym we Lwowie, a od r. 1857 pracował również jako adwokat w sprawach karnych. Równocześnie w l. 1839–70 był tłumaczem języków francuskiego i włoskiego przy lwowskim sądzie szlacheckim i krajowym. Z ramienia stanu szlacheckiego wchodził w l. 1839–45 w skład galicyjskiego sejmu stanowego. Podczas wydarzeń rewolucyjnych w r. 1848 we Lwowie, uczestniczył 20 III t.r. w spotkaniu w sprawie jak najszybszego wprowadzenia języka polskiego w urzędach. Następnie wstąpił do Gwardii Narodowej i wkrótce został kapitanem 12. komp. tej formacji. Od r. 1849 zasiadał przez dziesięć lat w lwowskiej Radzie Miejskiej i okresowo przewodniczył jej sekcji militarnej. W „Dodatku Tygodniowym” do „Gazety Lwowskiej” opublikował w r. 1851 artykuły: Postępowanie sądowe (nr 1, 4), Ustawa prowizoryczna o adwokatach (nr 5), Ustawa wekslowa z 25 stycznia 1850 (nr 9, 11), Instytut notariatu (nr 14, 19) i Prokuratoria stanu (nr 26). W l. 1852–69 był syndykiem Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, a w l. 1852–78 członkiem komisji dla przeprowadzania teoretycznych egzaminów państw., egzaminującym z prawa cywilnego, wekslowego i handlowego. Od 11 II 1853 należał do lwowskiego oddz. Galicyjskiego Tow. Gospodarczego. Wszedł w r. 1856 w skład kolegium doktorów na Wydz. Prawa i Nauk Politycznych Uniw. w Wiedniu. Od r. 1859 pełnił funkcję syndyka, a od r. 1870 także dyrektora, chrześcijańskiej ochronki małych dzieci, połączonej z zakładem niemowląt we Lwowie. Nobilitowany przez cesarza, otrzymał tytuły: Edler von (1854) i Ritter von (1865).
Po utworzeniu w r. 1862 Izby Adwokatów we Lwowie został T. wybrany na członka jej Wydziału, a w r.n. na jej wiceprezydenta. W r. 1864 przegrał w wyborach na przewodniczącego Izby i wycofał się z samorządu adwokackiego. Był od r. 1865 członkiem komisji krajowej ds. odkupu i uporządkowania ciężarów gruntowych. W r. 1867 objął obowiązki dyrektora naczelnego Galicyjskiej Kasy Oszczędności we Lwowie; doprowadził do przyjęcia nowego statutu Kasy, rozbudował ją, zwiększył dochodowość oraz pozyskał nowych klientów. Z grupy właścicieli większych posiadłości wchodził od listopada 1872 przez rok do Rady Powiatowej we Lwowie. T.r. wrócił do pracy w samorządzie adwokackim i do r. 1879 z przerwami przewodniczył radzie dyscyplinarnej Izby Adwokatów. W tym czasie wchodził też w skład Wydziału Izby i przez jedną kadencję (1873–6) był jej wiceprezydentem. Należał do sygnatariuszy odezwy z 25 XI 1874 dotyczącej zakupu obrazu Jana Matejki „Unia lubelska”; został wiceprzewodniczącym zawiązanego t.r. we Lwowie pod przewodnictwem Ludwika Skrzyńskiego komitetu zbierającego fundusz na ten cel. Z ramienia Wydz. Krajowego pracował nad przygotowaniem kilkunastu ustaw krajowych, m.in. jako współautor projektów ustaw gminnej, wodnej i o konkurencji kościelnej. Przez ponad trzydzieści lat był syndykiem położonych w Galicji dóbr ziemskich arcyksięcia Albrechta Habsburga.
Jako ceniony adwokat T. zgromadził znaczny majątek. Był właścicielem kamienicy we Lwowie przy ul. Kościuszki 20 oraz dóbr w pow. sanockim: Gdyczyny, Huta, Wołodź, Wołodzka Wola i Siedliska, a także współwłaścicielem wsi: Bykowce, Dolina nad Sanem i Olchowce. W r. 1881 odszedł z adwokatury, a prowadzenie kancelarii przekazał zięciowi, Godzimirowi Małachowskiemu (zob.). Dekretem z 15 VI 1882 otrzymał od cesarza tytuł radcy rządowego, a w r.n. przyznano mu tytuł honorowego obywatela Sanoka. Zmarł 4 II 1886 we Lwowie, został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Łyczakowskim. Był odznaczony Orderem Żelaznej Korony III kl. (1864).
T. był dwukrotnie żonaty. W małżeństwie z Joanną z domu Wetzlar (1809–1857) miał synów Ludwika (1842–1863), uczestnika powstania styczniowego, poległego w bitwie pod Kobylanką, oraz Aleksandra (zm. 1898), dziedzica dóbr Bykowce, ożenionego ze Stanisławą, córką Rudolfa Schwarza (zob.). Z drugiego związku z Gabrielą z domu Lehmann (zm. 1908) miał córkę Marcelę (1860–1912), po mężu Małachowską.
Estreicher w. XIX, IV, VII; Poczet szlachty galicyjskiej i bukowińskiej, Lw. 1857; – Górzyński S., Nobilitacje w Galicji w latach 1772–1918, W. 1997; Kętrzyński W., Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Lw. 1894 s. 72; Kotliński T. J., Marceli Tarnawiecki, „Palestra Świętokrzyska” 2012 nr 21–22 s. 13–14; Kutiak A. B., Dwór w Bykowcach, „Skarby Podkarpacia” 2015 nr 5 s. 17; Ostrożyński W., Galicyjskie Towarzystwo Kredytowe Ziemskie, jego powstanie i półwiekowy rozwój, Lw. 1987 s. 98; Treiderowa A., Kolekcja obrazów, rysunków i rzeźb PAU, „Roczn. B. PAN w Kr.” R. 18: 1972 s. 78; – Gregorowicz B., Pamiętnik, w: Pamiętniki urzędników galicyjskich, Oprac. I. Homola, Kr. 1978; Małachowski G., Pamiętnik Jubileuszowy Galicyjskiej Kasy Oszczędności we Lwowie, Lw. 1894; Ostaszewski-Barański K., Rok złudzeń 1848. Opowiadanie historyczne, Złoczów (b.r.w.) s. 18; Sprawozdanie dyrekcji gimnazjum w Stanisławowie za rok szkolny 1878, Lw. 1879 s. 30; Stupnicki H., Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicji i Lodomerii […] wraz z dokładnym oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym, z mapą według nowego podziału, Lw. 1855 s. 29, 47, 55; – „Allgemeine Österreichische Gerichtszeitung” 1865 nr 66; „Czas” R. 23: 1870 nr 270; „Dzien. Pol.” R. 19: 1886 nr 29; „Dzien. Pozn.” R. 5: 1863 nr 110 (dot. syna, Ludwika); „Fremden-Blatt” 1854 nr 294; „Gaz. Lwow.” R. 41: 1852 nr 1; „Gerichtshalle” 1864 nr 28; „Lemberger Zeitung” 1835 nr 36; „Praca” R. 3: 1864 nr 23; „Przegl. Sąd. i admin.” R. 7: 1882 nr 2; „Tydzień” R. 1: 1874 nr 12 s. 199; – Nekrologi z r. 1886: „Gaz. Lwow.” nr 29, „Gaz. Narod.” nr 29, „Goniec tyg.” nr 8 (fot.), „Rola” nr 9, „Przegl. Sąd. i admin.” nr 6; – AGAD: Zespół 301 (Księgi metrykalne parafii rzymskokatol. archidiec. lwow.) rkp. 820 s. 374, 656, rkp. 821 s. 108, 401, 476.
Tomasz J. Kotliński